ich przyjęcie przez czytelników było entuzjastyczne. Zdaniem Lansona i Tuffrau ich znaczenie dla literatury francuskiej było porównywalne z rolą Rozprawy o metodzie i Cyda, Medytacje zapoczątkowały bowiem okres romantyzmu. O ile tematyka, wersyfikacja i język utworów nie stanowiły nowości, Lamartine był pierwszym autorem, który z pełną spontanicznością i otwartością przedstawiał w wierszach własne uczucia i emocjeG. Lanson, P. Tuffrau, Historia literatury..., s.453. Sam poeta porównywał swoje teksty do "westchnień duszy". Stąd opisywane w Medytacjach poetyckich miejsca i osoby nigdy nie miały konkretnych cech, np. pisząc w wierszu Jezioro o dwojgu ludziach w łodzi poeta nie mówi nic na ich temat, skupiając się na ulotności uczuć miłosnych. Silny w tomie był motyw metafizyczny: wiara w Boga, Opatrzność, nieśmiertelnośćG. Lanson, P. Tuffrau, Historia literatury..., s.454. Motyw religijny – droga od lekkomyślności do refleksji nad wiarą – jest głównym spoiwem tomu, łączącego najwcześniejsze utwory Lamartine'a z tekstami powstałymi zaledwie na rok przed publikacją tomiku. Medytacje poetyckie nie są jednak dziełem ściśle chrześcijańskim, gdyż Bóg ukazany w dziełach jest jedynie "nieokreślonym przedmiotem pragnień" podmiotu lirycznego, który nie potrafi znaleźć w religii oparcia (nie dała mu go zresztą także miłość). M. F.