Po wyzwoleniu Grecji powrócił do kraju. W 1946 r. został wybrany po raz pierwszy do parlamentu greckiego z okręgu Janina. Podczas dyktatury wojskowej 1967–1974 (junta czarnych pułkowników) był aresztowany i prześladowany pod zarzutem podżegania do buntu na greckim niszczycielu Velos.
Po obaleniu junty i przywróceniu demokracji w Grecji w 1974 r. współtworzył centroprawicową partię Nową Demokrację, na czele której stanął Konstandinos Karamanlis, który mianował Awerofa ministrem obrony narodowej w tworzonym przez siebie rządzie tymczasowym.
Awerof został wybrany na przewodniczącego Nowej Demokracji w 1981 r. zastępując na tym stanowisku Georgiosa Rallisa. Zrezygnował ze stanowiska w 1984 r., po przegranych przez tę partię wyborach do Parlamentu Europejskiego oraz z powodu problemów zdrowotnych.
Autor książek traktujących o historii i polityce Grecji, m.in.: Unia celna na Bałkanach (1933) Polityka zagraniczna Grecji (1960) Ogień i topór. Partia komunistyczna i wojna domowa w Grecji, 1944–1949 (1973) Opowieść o utraconych możliwościach. Problem cypryjski 1956–1963 (1981)