powrócił do Berlina, gdzie znalazł zatrudnienie w Ministerstwie Stanu, najpierw jako urzędnik pomocniczy, a następnie tajny radca regencyjny (1879) i radca-sprawozdawca.
Nowy rozdział w jego działalności otworzyło powierzenie mu funkcji szefa (1878–1881) Kancelarii Rzeszy, utworzonej przez kanclerza Ottona von Bismarcka w 1878 r. Tiedemann stał się jednym z jego najbliższych współpracowników i gorącym propagatorem jego poglądów politycznych, zwłaszcza wielkomocarstwowych ambicji i szczególnej roli Królestwa Prus. Współpraca z Bismarckiem spowodowała, że z prowincjonalnego urzędnika państwowego stał się uczestnikiem i obserwatorem wielkiej polityki, której celem było zjednoczenie, unifikacja i budowa jednolitego, potężnego organizmu państwowego Rzeszy Niemieckiej.
W 1879 r. ponownie uzyskał mandat w pruskim sejmie i jako przedstawiciel Wolnych Konserwatystów zasiadał w nim do 1903 r. W 1881 otrzymał nominację kanclerza Ottona von Bismarcka na wakujące stanowisko prezydenta Regencji w Bydgoszczy. W 1898 r. kandydował z powodzeniem w wyborach do Reichstagu z okręgu bydgoskiego, który dotąd uchodził za tradycyjnie polski. Zwyciężył w nich kontrkandydata – Polaka, Leona Czarlińskiego (stosunek głosów 10263:6193). Piastował odtąd dwa mandaty parlamentarne (od 1879 był już posłem do Landtagu).