Biegła ona wówczas rzeką Białką, Białą Wodą i Rówienkowym Potokiem, Zawracik Rówienkowy, a stamtąd granią główną przez Świstowy Szczyt, Rohatkę, Małą Wysoką, Polski Grzebień, Zadni Gerlach, Ganek, Wysoką, Rysy, Mięguszowiecki Szczyt i Szpiglasowy Wierch.
Przebieg Ponowne roszczenia węgierskie pojawiły się w 1769 roku, gdy wysunięto żądanie przesunięcia granicy z Białej Wody na Rybi Potok, choć nie sprecyzowano żądań w górnej części Doliny Rybiego Potoku. Po I rozbiorze Polski do Węgier włączono jedynie starostwo spiskie, reszta ziem utworzyła należącą do Austrii Galicję. Na początku XIX wieku granica w nieznanych okolicznościach została przesunięta na linię Rysy – Żabia Grań – połączenie Rybiego Potoku z Białą Wodą. Z kolei na popularnej austriackiej „Spezialkarte der österreichisch-ungarischen Monarchie 1:75 000” z 1880 r. granica biegła w linii prostej z głównej grani Tatr w rejonie Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej w kierunku północno-wschodnim przez środek Morskiego Oka do wypływu zeń Rybiego Potoku, a dalej jego korytem do Białki.