Podczas II wojny światowej działał w ZWZ-AK. Jego przełożonym był kolega z osady Henryk Fronczak. W czasie okupacji niemieckiej (1940-1945) pracował w warszawskiej Fabryce Tektury Dachowej Materiałów Izolacyjnych i Asfaltu Henryka Fronczaka przy ul. Podchorążych 57. Od 1947 był zatrudniony na stanowisku kierowcy samochodowego w Ministerstwie Administracji Publicznej, a następnie w PP Uzdrowiska Polskie, gdzie pracował jako osobisty szofer premiera Edwarda Osóbki-Morawskiego.
Ożenił się z Leokadią z Bojarskich, z którą miał pięciu synów: Andrzeja, Mariana, Macieja, Marcina i Jacka. Zmarł na raka płuc 19 sierpnia 1957 w Warszawie. Pochowano go na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 17F-1-28).
Zgromadzone przez niego pamiątki sportowe, uległy zniszczeniu w wyniku pożaru, podczas Powstania Warszawskiego na Woli (Krochmalna).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2101 – 1921 Medal Niepodległości – 15 czerwca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy
Bibliografia
Sylwetka zawodnika na portalu PKOL