Dominuje niechęć do subwencjonowania usług społecznych, zaś postuluje się konieczność wprowadzenia ulg podatkowych.
Doktryna instytucjonalna – cechą charakterystyczną jest dążenie do uzyskania w społeczeństwie w jak największym stopniu sprawiedliwości poziomej, a więc wyrównywania szans obywateli, równością dostępu. W głównej mierze sprzyjają temu instytucje społeczne i rozbudowany system świadczeń społecznych. Dąży się, głównie poprzez system podatkowy, do wyrównania poziomu życia społeczeństwa przy jednoczesnym zmniejszaniu dysproporcji społecznych. Doktryna ta została odzwierciedlona w idei społecznej gospodarki rynkowej, gdzie państwo odgrywa ważną rolę regulacyjną, tj. czuwa nad funkcjonowaniem konkurencji, korygowaniem efektów zewnętrznych, dostępem do dóbr publicznych.
Doktryna kolektywistyczna – kwestią zasadniczą jest sprawiedliwość społeczna. Przyjmuje się, że człowiek jest istotą społeczną i każdemu należy stworzyć podobne warunki rozwoju. Odpowiadają za to w głównej mierze sami obywatele.