Wraz z budową nowego kościoła, która miała miejsce od X do XII wieku, i wzmożonym ruchem pielgrzymkowym skarbiec otrzymał wiele cennych dzieł i klejnotów, m.in. złoty relikwiarz św. Serwacego wykonany w 1160 roku. Prawdopodobnie od XIII, a na pewno od XIV stulecia, miały miejsce prezentacje relikwii świętego, które odbywają się co siedem lat do dziś. Dzięki miniaturze z XIII wieku wiadomo, iż relikwie wystawiano w galerii arkadowej znajdującej się w absydzie, na zewnątrz, w stronę placu Vrijthof, gdzie gromadzili się pątnicy.
Na podstawie wzmianki z 1340 wiadomo, że pierwotnie skarbiec znajdował się w tzw. podwójnej komorze – zachowanym do dziś ciemnym pomieszczeniu powstałym w XI wieku, usytuowanym poniżej północnego ramienia transeptu, pełniącym funkcję kaplicy dla członków kapituły. W 1579 roku skarbiec został splądrowany przez wojska hiszpańskie, które pod dowództwem Aleksandra Farnese zdobyły i zniszczyły Maastricht. W 1634 skarbiec został przeniesiony do Liège, gdzie znajdował się przez 20 lat. W 1794 Maastricht zajęły wojska Pierwszej Republiki Francji. Znaczna część dzieł złotnictwa została przetopiona na kruszec, na opłatę podatku wojennego na rzecz Francji, a ponadto po kasacie kapituły katedralnej w 1796 sprzedano kolejną część precjozów. Najcenniejsze przedmioty ewakuowano.