W latach 80. XX wieku prace skupiły się na przekształceniu czołgów radzieckiej produkcji w ciężkie transportery piechoty, które mogłyby współdziałać z czołgami na polu bitwy. Jednak doświadczenia z wojny w Libanie zredukowały planowane użycie Achzaritów do roli transportera mogącego być wykorzystanym w konfliktach o niskim natężeniu i operacjach przeciwpartyzanckich. W tym celu zdemontowano wieżę wraz z armatą i skupiono się na odpowiednim opancerzeniu, aby mogło chronić załogę i żołnierzy desantu przed pociskami granatników przeciwpancernych, ładunkami wybuchowymi i bronią maszynową kalibru 12,7 mm i 14,5 mm.
Pierwsze Achzarity, Mk 1, okazały się jednak zbyt słabe i postanowiono zamontować w nich nowe silniki, tworząc w ten sposób Achzarita Mk 2.
Achzarity wykorzystywano do działań przeciwpartyzanckich na południu Libanu, a także w starciach z Palestyńczykami w Strefie Gazy czy na Zachodnim Brzegu, podczas Intifady Al-Aksa.
W 2015 roku podpisano kontrakt z Diesel Engineering Inc. w celu poczynienia dalszych prac modernizacyjnych w transporterach.
Achzarity pozostają w służbie do dzisiaj. Planuje się je ostatecznie zastąpić Namerami.