Studia zakończył w 1871 i powrócił do Kijowa. W 1872 na polecenie wuja Feliksa Szostakowskiego został skierowany na praktykę rolniczą do majątku hrabiego Władysława Branickiego, którą odbywał do 1873. W latach 1873–1874 współpracował z warszawskim „Tygodnikiem Rolniczym”, oraz z „Gazetą Rolniczą”. W latach 1876–1878 odbył podróż po Europie, po której powrócił na Ukrainę i zajął się zagadnieniami uprawy buraka cukrowego. Zaowocowało to pracą pt. Podręcznik praktyczny o plantacji buraków cukrowych (I wydanie – Poznań 1882, II wydanie – Lwów 1897), za którą uzyskał pierwszą nagrodę Centralnego Towarzystwa Gospodarczego dla Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W późniejszym okresie był autorem kilku kolejnych prac z dziedziny rolnictwa, ale jak sam wspominał: „zawód rolnika nie odpowiadał memu temperamentowi, ani usposobieniu, ani wewnętrznym aspiracjom. Najmilej i najchętniej odrywałem się od pracy rolniczej i szukałem wypoczynku w umiłowanej przez siebie dziedzinie historycznej i literackiej”. W 1881 roku kontaktował się z Elizą Orzeszkową śląc jej swój zbiór literacki i prosząc o opinie na jego temat.