Dnia 1 stycznia 1946 r. awansował do stopnia porucznika kawalerii na podstawie rozkazu gen. T. Bora-Komorowskiego w Londynie. Po powrocie do kraju w 1946 r. pracował w wielu Państwowych Gospodarstwach Rolnych na terenach odzyskanych m.in.: Krokowa, Łebunia, Małoszyce, Bałoszyce, Gajewo, Bałcyny, Gierzwałd. W 1970 r. wraz z rodziną przeprowadził się do Częstochowy gdzie po 22 latach zmarł i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Kule.
Życie prywatne Synowie Janiny i Tadeusza Bogusławskich: 1. Włodzimierz (ur. 1929), który z żony Marii Wójcik ma synów – Wojciecha (ur. 1954), ożenionego z Martą Bajor i Jana (ur. 1956), ożenionego z Anną Drabik; 2. Wiesław (ur. 1930), który z żony Longiny Szlachcic ma córki – Małgorzatę (ur. 1956), za Wojciechem Kasprzyckim i Annę (ur. 1968), za Krzysztofem Janosikiem oraz syna Andrzeja Bogusławskiego (ur. 1962), ożenionego z Elżbietą Bonek.
Zobacz też Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja
Bibliografia J. Sętowski, Cmentarz Kule w Częstochowie. Przewodnik biograficzny, Częstochowa 2005, s. 37.
Tadeusz Józefat Ścibor-Bogusławski Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Kule w Częstochowie Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1992