używał wówczas aparatu Premo 6⅛ × 8⅛ z 13-calowym obiektywem. Nieskrępowany regułami wpajanymi podczas akademickiej i artystycznej edukacji (nie otrzymał żadnej z nich), w fotografii śmiało eksperymentował z efektami świetlnymi i formalnymi. W 1898 został założycielem stowarzyszenia fotograficznego Newark Camera Club, którego znaczenie wykroczyło poza lokalne ramy. Pozycja White’a jako fotografa umacniała się, a potwierdziło ją zaproszenie White’a (oraz Gertrude Käsebier) w 1900 roku do grona Linked Ring Brotherhood. Z tego okresu pochodzi m.in. zdjęcie Zabawa w obręcze (1899). Fotografie White’a charakteryzują się zmiękczonym obrazem i specyficzną estetyką, ukształtowaną pod wpływem sztuki Japonii i prerafaelitów, twórczości malarskiej Jamesa McNeilla Whistlera i fotograficznej Julii Margaret Cameron. Jak pisze Naomi Rosenblum, fotografie White’a, koncentrujące się na świetle i na nastroju, na wyważonej grze półcieni i przestrzeni, na wyczuciu autentycznego uroku domowego życia, są ucieleśnieniem amerykańskiego piktorializmuN. Rosenblum, Historia fotografii światowej, Bielsko-Biała 2005, s. 338..
W 1902 White został członkiem założycielem Foto-Secesji, stowarzyszenia zainicjowanego przez Alfreda Stieglitza. Zdjęcia White’a często pojawiały się na łamach czasopisma wydawanego przez Foto-Secesję, „Camera Work”.