Stąd też Róża Czacka zdecydowała się powołać zgromadzenie zakonne, którego celem byłaby służba niewidomym. W roku 1917 sama oblekła habit III zakonu św. Franciszka, zaś w listopadzie 1918 r. uzyskała zgodę ówczesnego Prymasa, arcybiskupa Aleksandra Kakowskiego na przyjmowanie kandydatek do nowego zgromadzenia. Formalnie zaczęło ono działać od 1 grudnia 1918 r. Pierwsze Konstytucje Zgromadzenia zostały zatwierdzone 2 października 1922 r., a w roku 1923 odbyła się I Kapituła i otwarcie nowicjatu w Laskach.
Duchowym opiekunem tworzącej się wspólnoty zakonnej został ks. Władysław Krawiecki, profesor żytomierskiego seminarium duchownego, a po jego śmierci w roku 1922 ks. Władysław Korniłowicz. Wokół osoby ks. Korniłowicza i całego dzieła Matki Czackiej zwanego Triuno (na cześć Trójcy Przenajświętszej), wspomaganego przez samych niewidomych, siostry FSK i współpracowników świeckich, skupiła się liczna warszawska inteligencja katolicka. Zgromadzenie stało się podporą kadrową Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi zarówno w jego warszawskich placówkach, jak i w Zakładzie dla Niewidomych w Laskach – od lat 30. XX w.