W ciągu dwóch lat wyprodukowano około 2800 sztuk tych pojazdów.
Beaverette używany był przez British Army oraz Royal Air Force, głównie do zadań szkoleniowych oraz obrony wewnętrznej. Żołnierze skarżyli się na pojazd – szczególnie na jego znaczną masę oraz trudności z kierowaniem.
Jeden z zachowanych do dzisiaj pojazdów w wersji Mk III należy do ekspozycji Imperial War Museum Duxford.
Warianty thumb|250px|left|Lekkie samochody rozpoznawcze Standard Beaverette Mk II obsadzone przez członków Home Guard w północnej Szkocji, 14 lutego 1941 thumb|250px|Beaverette Mk III Mk I – wersja początkowa. Mk II – wersja z opancerzonym tyłem, ze zmienioną orientacją atrapy chłodnicy z pionowej na poziomą. Mk III Beaverbug – wersja ze skróconym podwoziem, przeprojektowanym nadwoziem (usunięto zaokrąglone nadkola), pełnym opancerzeniem oraz wieżyczką dla karabinu maszynowego. Mk IV – wersja z przeprojektowanym przednim pancerzem, w celu zwiększenia widoczności. Podobny samochód, znany jako Beaverette (NZ), był produkowany w Nowej Zelandii przez warsztaty kolejowe w Hutt Valley. Samochód ten używał podwozia samochodu Ford CMP (Canadian Military Pattern) o ładowności 0,75 lub 1 tony, a jako opancerzenia użyto stalowych płyt pochodzących ze złomowanych statków "Port Bowen" i "Mokoia". Załogę pojazdu stanowiły cztery osoby.