W czerwcu 1938 w ramach represji został zwolniony do rezerwy w związku z polskim pochodzeniem. W lutym 1939 zostaje ponownie powołany do służby wojskowej i wyznaczony na stanowisko wykładowcy taktyki w Riazańskiej Oficerskiej Szkole Piechoty. Od grudnia 1939 był wykładowcą taktyki na Iwanowskich kursach doskonalenia kadry dowódczej rezerwy. Od grudnia 1940 był wykładowcą katedry taktyki ogólnej w Akademii Wojskowej im. M. Frunzego.
Po napaści Niemiec na ZSRR kontynuował służbę na tym stanowisku. Od sierpnia 1941 był szefem sztabu 395 Dywizji Strzeleckiej w składzie Charkowskiego Okręgu Wojskowego, następnie w rezerwie Kwatery Głównej Najwyższego Naczelnego Dowództwa. Od stycznia 1942 organizował działania bojowe dywizji w składzie 18 Armii na Frontach: Południowym, Północno-Kaukaskim oraz Zakaukaskim. Od marca 1943 był szefem sztabu 23 Korpusu Strzeleckiego na Froncie Woroneskim oraz 1 Froncie Ukraińskim, biorąc udział w Biełgorodzko-Charkowskiej operacji zaczepnej i forsowaniu Dniepru. W październiku 1943 zostaje wyznaczony na stanowisko dowódcy 30 Dywizji Strzeleckiej 1 Gwardyjskiej Armii 1 Frontu Ukraińskiego. Dywizja pod jego dowództwem wyróżniła się w walkach o Kijów oraz Żytomierz, za co dowódca dywizji został odznaczony Orderem Kutuzowa II stopnia. Od lipca 1944 W.