Maria Władysława Piotrowska bardziej znana jako Maryla Piotrowska (ur. 31 października 1941 w miejscowości Obra w Wielkopolsce, zm. 24 września 2008 w Szczecinie) – jedna z najlepszych polskich piłkarek ręcznych.
Karierę sportową rozpoczęła w Szczecinie w 1955 roku jeszcze pod panieńskim nazwiskiem Paździor: początkowo w szkolnych rozgrywkach, po czym trafiła pod opiekę trenerskiego pioniera piłki ręcznej w Szczecinie – Ryszarda Kobendzy.
Startowała w 11 osobowej i 7 osobowej piłce ręcznej. Brała udział w Spartakiadzie Zrywu i w eliminacjach do I ligi w obu grach. Występując w barwach MKS Chrobry Szczecin w roku 1958 została powołana do kadry narodowej juniorek. W sezonie 1960/1961 przeszła do grającego w I lidze Łącznościowca a po jego spadku z ligi, w sezonie 1961/1962 przeszła do MKS Pogoń Szczecin. Początkowo ze zmiennym szczęściem od 1966 roku pod wodzą jednego z najlepszych polskich trenerów Zygmunta Jakubika, MKS Pogoń Szczecin na stałe zadomowiła się w I lidze – a Maryla Piotrowska była podstawową piłkarką reprezentacji Polski w piłce ręcznej kobiet. W 1967 roku na zgrupowaniu reprezentacji Polski uległa ciężkiej kontuzji (uszkodzenie oka) po zderzeniu się z bramkarką. Po blisko półrocznej przerwie powróciła jednak na boisko i do reprezentacyjnej drużyny.