Czasami żeruje w grupach, prawdopodobnie rodzinnych.
Okres lęgowy odnotowano od września do lutego, inne źródło podaje październik oraz od marca do czerwca. Gniazda lokuje w naturalnych szczelinach w obumarłych drzewach i dziuplach po dzięciołach na wysokości 6–10 metrów nad ziemią, czasami wyżej. W lęgu stwierdzono 3–4 młode.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje sokolika białobrzuchego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość pospolity i szeroko rozprzestrzeniony. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy ze względu na utratę siedlisk leśnych.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sokołowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Fauna endemiczna Filipin Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1831 roku Kategoria:Taksony opisane przez Nicholasa Aylwarda Vigorsa