Ostatecznie po dwuletnim pobycie w więzieniu Ibn Hanbal został uwolniony, jednak wznowił otwarte nauczanie dopiero po roku 847, gdy kalif Al-Mutawakkil (847–861) odwrócił się od mutazylizmu. Ibn Hanbal został pochowany na cmentarzu męczenników (makabir asz-szuhada), a w jego pogrzebie miała brać udział cała ludność Bagdadu. Jego grób stał się jednym z najczęstszych miejsc pielgrzymek w mieście aż do jego zniszczenia przez wylew Tygrysu w XIV wieku; .

Najbardziej cenionym dziełem Ibn Hanbala był Musnad, zbiór ok. 30 tys. hadisów zredagowany po jego śmierci przez jego syna Abd Allaha. Najważniejsze traktaty teologiczne to Radd ala'l-Dżahmijja wa'l-Zanadika i Kitab as-Sunna. To pierwsze zawiera polemikę z dżahmitami, zaś drugie ponownie rozważa pewne wątki i definiuje własne stanowisko Ibn Hanbala we wszystkich podstawowych kwestiach jego wyznania wiary. Według Ibn Hanbala Koran jest niestworzonym słowem Boga, przy czym przez Koran należy rozumieć nie abstrakcyjną ideę, ale „Koran z jego literami, słowami, wyrażeniami, ideami – Koran w całej jego żywej rzeczywistości, której natura sama w sobie uchodzi naszemu poznaniu”Laoust, s. 275.