Od wiosny 1915 pracował w Piotrogrodzie w fabryce metalurgicznej przy budowie torpedowców oraz w Czerustkach przy budowie prochowni.

W 1915 powołany do wojska służył w 242 baonie zapasowym w Symbirsku, od końca 1915 kolejno w: 1 kolumnie samochodowej w Piotrogrodzie, następnie po ukończeniu wojskowej szkoły kierowców, do lutego 1917 był instruktorem w szkole wojskowych kierowców w Nowym Peterhofie.

Wziął udział w rewolucji lutowej 1917 jako członek Partii Socjalistów-Rewolucjonistów. Jako delegat kompanii, był członkiem Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich w Piotrogrodzie, oraz prezesem Rady Delegatów w Nowym Peterhofie. Po przewrocie bolszewickim złożył mandat w Radzie Delegatów, następnie wyjechał do Tallinna, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie koncentracyjnym w Rydze. Zwolniony w grudniu 1918 wyjechał do Warszawy.