mały|Grób Karola Rychlińskiego na cmentarzu Powązkowskim Karol Edward Rychliński (ur. 2 listopada 1864 w Świniarach, zm. 23 marca 1931 w Drewnicy) – polski lekarz psychiatra, działacz społeczny.
Życiorys Syn Władysława Rychlińskiego i Elżbiety Lambelet. Ojciec za udział w powstaniu styczniowym został zesłany na Syberię i z zesłania już nie powrócił.
Karol Rychliński uczęszczał do progimnazjum w Sandomierzu, a potem do gimnazjum w Radomiu. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1884 roku rozpoczął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Już w czasie studiów interesował się psychiatrią, pracując w klinice pod kierunkiem Romualda Pląskowskiego. Po ukończeniu studiów w 1890 pracował jako asystent w Szpitalu św. Jana Bożego. W 1897 został ordynatorem. W klinice, kierowanej wówczas przez Nikołaja Popowa, pracował do 1907 roku.
Od października 1900 był członkiem pierwszego Zarządu Towarzystwa Pomocy Lekarskiej i Opieki nad Umysłowo i Nerwowo Chorymi. Był współzałożycielem z Pelagią Popławską Szpitala Psychiatrycznego w Drewnicy (1903) i został jego pierwszym dyrektorem. Stanowisko to piastował do 1927. Przez wiele lat był wiceprezydentem Warszawy. Dzięki jego staraniom szpital przetrwał I wojnę światową.