Główny negocjator układu pokojowego ze Szwecją z Kardis w 1661 roku i „wieczystego pokoju” z Polską (traktat Grzymułtowskiego) z 1686.
Jako dowódca jednej z armii, a od roku 1680 wszystkich sił rosyjsko-kozackich, brał na Ukrainie udział w wojnie rosyjsko-tureckiej lat 1674–1681. W roku 1687 i 1689 stanął na czele dwóch, nieudanych rosyjskich wypraw na Krym, który wtedy znajdował się jeszcze w rękach tureckich.
Po obaleniu Zofii przez Piotra I w 1689 roku, jako stronnik Miłosławskich został pozbawiony wszelkich funkcji, majątku i wraz z rodziną zesłany do Kargopola, a następnie do wsi Jarensk. Niedługo później oskarżony o udział w spisku mającym na celu obalenie Piotra (bunt strzelców z 1682 roku), został zesłany na północ, do Pustozierska i dalej do wsi Kołogory. Car Piotr I, pomimo usilnych próśb księcia, nie zezwolił mu na powrót, jednak nie zabraniał członkom jego rodziny wysyłać mu pieniędzy i niezbędnych rzeczy, co łagodziło trudy zesłania. Zmarł we wsi Kołogory (lub w pobliskiej Pingenie) koło Archangielska, pochowany w niedalekim monastyrze Krasnogorskim.