Emnilda (ur. pomiędzy 970 a 975, zm. 1016 lub 1017) – córka Dobromira, być może władcy z książęcego rodu z Moraw (Ołomuńca) lub zachodnich krańców Słowiańszczyzny (Łużyce lub Milsko), trzecia żona księcia polskiego Bolesława I Chrobrego.
Małżeństwo z Mieszkiem zawarte zostało prawdopodobnie pomiędzy rokiem 987 a 988 i trwało do śmierci Emnildy w 1016 lub 1017 roku.
Z małżeństwa Emnildy z Bolesławem I Chrobrym pochodziło dwóch synów – Mieszka Lamberta i Ottona oraz trzy córki, z których znane jest imię najstarszej, Regelindy. W 1018 roku wszystkie były już dorosłe. Dwie z nich zawarły małżeństwa z przedstawicielami zagranicznych elit – jedna poślubiła grafa Hermana z Miśni, druga została żoną Świętopełka, syna księcia kijowskiego Włodzimierza I Wielkiego. Trzecia córka została opatką, jednak źródła nie pozwalają na pewne ustalenie nazwy klasztoru, którym kierowała.
Kronikarze o Emnildzie Źródła przedstawiają Emnildę jako osobę mającą wpływ na postępowanie męża. Thietmar z Merseburga przypisywał jej łagodzenie porywczego charakteru Bolesława oraz zachęcanie go do praktyk pokutnych i działalności dobroczynnej. Kronikarz miał okazję widzieć Emnildę w Merseburgu w 1013 roku.