został na krótko zastępcą szefa oddziału operacyjnego sztabu dywizji. Od 5 lipca był szefem sztabu 51 Dywizji Strzeleckiej. Pod koniec sierpnia dostał się do niewoli niemieckiej. W październiku wstąpił ochotniczo do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Objął dowództwo jednego z Ostbatalionów Wehrmachtu. Od października 1944 r. w stopniu majora służył w 1 Kozackiej Dywizji Kawalerii gen. Helmutha von Pannwitza. W listopadzie został dowódcą jednego z dywizjonów kawalerii dywizji w składzie XV Kozackiego Korpusu Kawalerii SS. W kwietniu 1945 r. objął funkcję szefa sztabu nowo formowanej 3 Dywizji Płastuńskiej gen. Iwana N. Kononowa. 11 maja wraz z dywizją poddał się Brytyjczykom. 28 maja w Judenburgu został przekazany Sowietom i deportowany do ZSRR. Po procesie skazano go na karę 10 lat łagrów. Dalsze jego losy są nieznane.
Bibliografia Kirył M. Aleksandrow, Офицерский корпус армии генерала - лейтенанта А. А. Власова, 1944 - 1945, 2001
Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Wojskowi Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w XX wieku