Z biegiem czasu sieczkarnia okazała się maszyną o zbyt małej wydajności w stosunku do rosnących potrzeb państwowych gospodarstw rolnych, które były głównym odbiorcą i użytkownikiem tych maszyn. Dlatego też stworzono kolejną polską sieczkarnie samojezdną – Z320 (KS2s), która miała spełnić wymagania dużych wyspecjalizowanych kombinatów. Przez pewien czas produkowano obie sieczkarnie równocześnie. Około 1978 roku zaprzestano produkcji KS1s.
Budowa i dane techniczne Rozwiązanie konstrukcyjne sieczkarni samojezdnej KS1s umożliwiało zastosowanie wymiennych przyrządów zbierających (przystawek). W skład sieczkarni wchodziły: maszyna podstawowa Z310, przyrząd do zbioru zielonek niskich Z311, przyrząd do zbioru zielonek wysokich Z308 a także dwa przyrządy podbierające: Z307 oraz ulepszony Z313. Przystawki montowano na maszynie-bazie.