W latach 80. duży nacisk zaczął być kierowany na programy doszkalające oraz systemy motywacji i oceny pracowniczej. W latach 90. stopniowo zaczyna dominować praca zespołowa oraz zaangażowanie niezbędne do prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Postępuje standaryzacja norm oraz systemów szkoleń spowodowana łączeniem się przedsiębiorstw.
Na rozwój współczesnego ZZL miały wpływ oprócz socjologii, psychologii oraz etyki również szkoły zarządzania. Wprowadziły one np.: „zasadę związku wydajności pracy z płacą, metody optymalizacji pracy fizycznej, zagadnienia kierowania oraz przywództwa organizacyjnego, analizę procesów i relacji społecznych w organizacjach, pracę zespołową”, itd. Warto podkreślić, że ZZL, jako system działań rozwijało się na przestrzeni lat i ciągle jest udoskonalane wraz z postępującym rozwojem społeczno-gospodarczym (Zając, 2007; Moczydłowska, 2008).
Zasoby ludzkie
Pocztowski (2008) zwraca uwagę, że „ludzie nie są zasobem, lecz dysponują zasobem, czyli ogółem cech i właściwości ucieleśnionych w nich, które umożliwiają pełnienie różnych ról w organizacji”. Ludzie, zatem dysponują poniższymi cechami, tj.: wiedza, zdolność, umiejętność, zdrowie, postawy, wartość oraz motywacja.