Ponieważ układ z 1415 r. przewidywał niedopuszczenie do dalszych podziałów księstwa, Wilhelm odmawiał młodszemu bratu wydzielenia mu części księstwa. Ten z kolei pragnął tego m.in. z uwagi na fakt, że awanturnicze zamiłowania starszego brata stanowiły dla księstwa znaczne obciążenie finansowe – sam Henryk stanowił przeciwieństwo brata, sięgając po siłę zbrojną tylko wtedy, gdy było to konieczne (temu zawdzięczał swój przydomek). Nieobecność Wilhelma, który angażował się w liczne wojny poza granicami księstwa, Henryk wykorzystał w 1432 r. i zdobył Wolfenbüttel. Doszło do wojny między braćmi, zakończonej układem zawartym jesienią tego samego roku, zgodnie z którym dokonano jednak podziału księstwa brunszwickiego: Henryk zatrzymał jego część ze zdobytym Wolfenbüttel, a Wilhelmowi przypadła część z Calenbergiem, ponadto Henryk miał zapłacić starszemu bratu znaczną kwotę pieniężną.

Mimo to stosunki między braćmi nie układały się zawsze pomyślnie, kilkakrotnie dochodziło między nimi do sporów. Henryk zajmował się głównie zarządzaniem swoim księstwem, nie angażując się w obce sprawy. Dzięki temu część księstwa brunszwickiego pod jego rządami rozkwitała – sprawnie zarządzał księstwem, prowadził oszczędną i mądrą politykę finansową, wspomagał handel, dbał o dobrobyt poddanych. Czuwał pilnie nad publicznym spokojem.