W roku 1933 otrzymał propozycję objęcia stanowiska głównego konstruktora w zakładach Blohm & Voss. Zaprojektował m.in. Blohm & Voss Ha 137, pod jego kierownictwem i przy znacznym udziale powstały także BV 138, Ha 139, Ha 140, BV 141 oraz latające łodzie BV 222 i BV 238. Zaprojektował także 8-silnikową latającą łódź P 200 o planowanym zasięgu 8000 km, która jednak nie została zbudowana. Uczestniczył w powstaniu koncepcji skrzydła nożycowego (typu oblique wing). Jego dziełem był również samolot myśliwski przystosowany do lotu na dużej wysokości BV 155, który osiągnął stadium oblotu pod koniec 1944 lub na początku 1945 roku. Ponadto stworzył projekty myśliwców odrzutowych, które jednak nie opuściły deski kreślarskiej.
Po zakończeniu wojny przesiedlony przez US Air Force do USA w ramach operacji Operacji Paperclip („spinacz”), gdzie od roku 1947 do 1954 był zatrudniony jako cywilny pracownik laboratorium badawczego Air Force w Dayton (Ohio), po czym został głównym konstruktorem Aerophysics Development Corporation do zakończenia działalności przedsiębiorstwa w roku 1960. Od sierpnia 1960 do sierpnia 1966 był współpracownikiem George’a Schairera w dziale badawczym i testowym Boeinga. Zajmował się tam m.in.