Podjął współpracę z Organizacją Todt. W 1943 wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). W listopadzie tego roku zaczął szkolenie w szkole propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Po jej ukończeniu w styczniu 1944 w stopniu pułkownika został odkomenderowany do rezerwy oficerskiej gen. mjr. Iwana A. Błagowieszczeńskiego. Od listopada do końca grudnia tego roku w składzie grupy oficerów płk. Grigorija A. Zwieriewa prowadził w obozach jenieckich w Norwegii werbunek do nowo formowanych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Po powrocie do Niemiec przebywał w Dabendorfie, po czym w lutym 1945 powrócił do Norwegii, aby konwojować jeńców wojennych, którzy postanowili przystąpić do własowców. W kwietniu znalazł się w składzie Południowej Grupy Sił Zbrojnych KONR pod dowództwem gen. mjr. Fiodora I. Truchina, która 9 maja poddała się Amerykanom. Przebywał w różnych obozach jenieckich, po czym w czerwcu został deportowany do ZSRR. Po procesie skazano go na karę śmierci wykonaną 31 grudnia 1949 przez rozstrzelanie.