Słuchacze korzystali z laboratoriów i pomieszczeń Politechniki, korzystali też z placów ćwiczeń, laboratoriów i pomieszczeń Szkoły Podchorążych Saperów. Wyszkolenie taktyczne leżało w kompetencjach komendanta Wyższej Szkoły Wojennej, której wykładowcy prowadzili zajęcia ze słuchaczami Szkoły Inżynierii. Zajęcia wojskowe i gry wojenne, ćwiczenia zespołowe i podróże taktyczne były prowadzone razem ze słuchaczami WSWoj.
Szkoła przygotowywała, w cyklu dwuletnim, oficerów wojsk saperskich do pracy w sztabach i kierowania zadaniami fortyfikacyjnymi. Słuchaczy nabierano z jednostek i sztabów, spośród absolwentów Szkoły Podchorążych Saperów, którzy przesłużyli 5 lat i dowodzili pododdziałami. Studia składały się z dwóch jednorocznych kursów, z których pierwszy obejmował problematykę inżynieryjną szczebla taktycznego, drugi – szczebla operacyjnego. Tok studiów obejmował wykłady, ćwiczenia, zajęcia aplikacyjne, podróże taktyczne (wspólnie z Wyższą Szkołą Wojenną), pokazy, lustrowanie placów dużych budów, samodzielne wykonywanie projektów budowlanych i saperskich, wykonywanie referatów i opracowań taktyczno-inżynieryjnych. Absolwenci uzyskiwali tytuły inżynierów. WSInż. wspólnie ze Szkołą Podchorążych Saperów tworzyły Wojskową Szkołę Inżynierii w Warszawie.