W 1916 roku mianowany rzeczywistym radcą stanu.
W zakładzie patologii pod kierownictwem Lindemana pracowało naukowo wielu lekarzy, którzy opublikowali pod jego kierownictwem ponad 50 prac. Wśród uczniów Lindemana byli Miram, Waszetko, Ziwert, Krontowski, Czerniachiwski, Timofiejew, Gubergric, Iszczenko, Hoffman, Januszkiewicz, Sparrow, Trzebiński i Żebrowski.
W 1920 roku za pośrednictwem polskich żołnierzy stacjonujących w Kijowie zgłosił się do prof. Jankowskiego, z propozycją pracy dla Wojska Polskiego. W maju 1922 roku pieszo przedostał się do Polski. Został zatrudniony w Oddziale II Sztabu Generalnego, najpierw w Szkole Gazowej przy ul. Ludnej, od grudnia 1922 kierownik w Laboratorium Instytutu Badawczego Broni Chemicznej. W 1925 roku otrzymał polskie obywatelstwo. Od 1924 był profesorem patologii ogólnej i anatomii patologicznej w Warszawskim Instytucie Weterynaryjnym. W 1931 roku powołany na katedrę patologii ogólnej Uniwersytetu Jagiellońskiego, jednak nie zdążył już jej objąć. Zmarł w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie 18 kwietnia 1933 roku, przyczyną zgonu był udar mózguSianożęcki-Wojnicz Z. Ś. p. Prof. Włodzimierz Lindeman. Lekarz Wojskowy 21 (9), ss. 777-785, 1933Jastrzębski D. Ś. p. Prof. Włodzimierz Lindeman. Biologja Lekarska 12 (3), ss. 86-88, 1933.