Monaster Sanaksarski nie przestał istnieć, lecz z powodu małej liczby mieszkańców został w 1753 podporządkowany jako filia monasterowi Zaśnięcia Matki Bożej w Sarowie.
W 1764 przełożonym klasztoru został mnich Teodor (Uszakow), dawny oficer armii carskiej, a następnie mnich Ławry św. Aleksandra Newskiego. Za sprawą jego interwencji na dworze carycy Katarzyny II ubogi Monaster Sanaksarski nie tylko nie został zamknięty, ale uzyskał wpis do ewidencji monasterów etatowych oraz ofiary pieniężne od carycy i hr. Aleksieja Orłowa. Dzięki uzyskanym w ten sposób środkom sytuacja klasztoru znacząco się poprawiłaA. Nizowskij, Samyje znamienityje..., ss.212–213. W latach 1776–1780 w monasterze wzniesiono nowy sobór Narodzenia Matki Bożej z dolnym ołtarzem św. Jana Chrzciciela. Między rokiem 1776 a 1785 zbudowano kolejno pozostałe obiekty tworzące kompleks monasterski: cele mnichów, dzwonnicę, refektarz, szpital z cerkwią Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej, mur otaczający klasztor oraz dom pielgrzymaA. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.213. Pod koniec XVIII stulecia w klasztorze przebywało ponad 100 zakonników. Wielu z nich przed wstąpieniem do monasteru służyło w armii carskiej, co sprawiło, iż Monaster Sanaksarski był określany jako „gwardyjski monaster”.