Z inicjatywy Związku Dzielnicowego Stowarzyszeń Nauczycieli Polaków oraz Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego podjęto negocjacje z działającymi w Polsce organizacjami nauczycielskimi. W dniach 26–27 września 1921 roku w Warszawie został zorganizowany zjazd delegatów nauczycielstwa szkół powszechnych z trzech zaborów w celu utworzenia jednego stowarzyszenia nauczycielskiego. Do Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowe Nauczycielstwa Szkół Powszechnych nie przystąpił Związek Nauczycielstwa Szkół Powszechnych z Warszawy.
Powstały oddziały stowarzyszenia: lwowski, poznański, pomorski, łódzki, lwowski, krakowski, lubelski, wileński, łucki i śląski. Warszawski powstał po przekształceniu dawnego Stowarzyszenia Nauczycielstwa Elementarnego w Warszawie. Oprócz Warszawy obejmował województwo warszawskie i kieleckie. Oddział poznański powstał z przekształcenia Związku Dzielnicowego Stowarzyszeń Nauczycieli Polaków. W skład oddziału pomorskiego z siedzibą w Grudziądzu weszli członkowie Pomorskiego Związku Towarzystw Nauczycieli Polaków Katolików (powstał w 1919). Oddział krakowski powstał z przekształcenia Towarzystwa Pedagogicznego i Stowarzyszenia nauczycielek.