Postacie umieszczane są na gęstym, jednolitym lub składającym się z rozlewających się plam tle. Nie ma tu perspektywy i horyzontu, jakiegokolwiek kadrowania. Kompozycja budowana jest w kierunku wewnętrznej dynamiki obrazu. Dynamizm ów osiągany jest, z jednej strony, dzięki odpowiednim zestawieniom koloru i faktury, a z drugiej dzięki skontrastowaniu form klasycznych z elementami zdecydowanie nowoczesnymi, co wyzwala silny ładunek emocjonalny. Emocje budzi też samo przedstawienie ludzkich postaci. Niekiedy są to ciała młode, zdrowe, umięśnione; częściej – widmowe i blade. Prawie zawsze jednak otoczone aurą okaleczenia, zaniku, uwięzienia, nawet śmierci. Często pojawia się motyw klatki, w której zamknięta jest naga ludzka postać.. Często także ciała przedstawiane są bez głów, jako same korpusy.
Jego prace uznać można za ciekawe studia cielesności. Filipek opowiada o przemijalności siły i o istnieniu skrajnie wycieńczonym nadto zaś pozostającym w uwięzieniu. Odprawia treny żałobne nad losem człowieka (J. Jaremowicz w katalogu z wystawy w galerii Bellotto)Strona www.pora.pl..