Na obecny kształt wybrzeża wyspy ma wpływ nieustanne działanie wód morskich.
Obecny kształt rzeźby wyspy jest wynikiem działań jakie miały miejsce podczas ostatnich zlodowaceń plejstoceńskich. Toteż krajobraz wyspy jest dokładnym odzwierciedleniem niedawnych procesów formowania się powierzchni wyspy. Wyspa Man jest obszarem w większości nizinnym, którego średnia wysokość wynosi 200 m n.p.m. Obszar wyspy usiany jest mniejszymi i większymi wzgórzami będącymi efektem cofania się lądolodu. Wyspę można podzielić na dwie strefy: wyżynną na północy i nizinną na południu, dodatkowo centralna część wyspy jest niżej położona w stosunku do części południowej. Północna część wyspy to obszar wzgórz i zagłębień o średniej wysokości 300–500 m n.p.m. Tam też znajduje się najwyższy szczyt wyspy – Snaefell o wysokości 620 m n.p.m. Region na południu choć zaliczany do nizin, jest także usiany wzgórzami, przez co bardziej przypomina wyżynę niż nizinę, mimo iż teren tylko w kilku miejscach przekracza wartość 300 m n.p.m. Północny kraniec wyspy jest wybitnie nizinny i płaski.