W połowie roku 1986 Della Fera wydzielił dwie kwestie problemu: możliwości lokalizowania użytkowników w rozproszonym środowisku obliczeniowym (znany dziś jako „wykrywanie obecności”), oraz możliwość prawie natychmiastowego dostarczania prostych wiadomości w rozproszonym środowisku obliczeniowym. Do końca lat osiemdziesiątych zespół wdrażający (Marek W. Eichin, Robert S. French, David C. Jedlinsky, John T. Kohl, William E. Sommerfeld) stworzył oprogramowanie korzystające z protokołu Zephyr.
Protokół umożliwia przesyłanie komunikatów podzielonych na rodzaje (klasy i ich instancje). Istnieje możliwość odbierania wyłącznie wybranych klas komunikatów. Protokół umożliwia również sprawdzanie, czy inny użytkownik jest obecny w systemie, z jakiej stacji sieciowej korzysta, oraz otrzymywanie informacji o logowaniu się i wylogowywaniu się użytkowników z systemu. Użytkownicy mogą określić na ile ich obecność w systemie ma być widoczna dla innych użytkowników. Komunikaty systemu są nazywane „zefirami” (zephyrs), „zefirogramami” (zephyrgrams), „oknogramami” (zephyr windowgrams) i są w przenoszą proste wiadomości tekstowe lub informacje o zdarzeniach.