PZL M-2 – polski samolot szkolno-treningowy, całkowicie metalowy wolnonośny dolnopłat, dwumiejscowy, jednosilnikowy o stałym podwoziu, przeznaczony dla aeroklubów. Głównym projektantem był inż. Stanisław Jachyra.
Historia lewo|mały|Prototyp z pomnika w Radomyślu Wielkim Samolot został opracowany na zamówienie APRL w WSK-Mielec w 1957 r. w nowo utworzonym Ośrodku Konstrukcji Lotniczych nr 2 przez zespół konstrukcyjny kierowany przez inż. Stanisława Jachyrę. W skład zespołu wchodzili inżynierowie: Piotr Biegocki, Marian Chybicki, Kazimierz Kita, Telesfor Myszka, Janusz Olenderek, Edward Nowicki i Tadeusz Stępczyk. M-2 był pierwszym zrealizowanym projektem tego nowo powstałego Ośrodka. Projekt płatowca M-2 opierał się na zaprojektowanym wcześniej jednomiejscowym samolocie akrobacyjnym M-1. W PZL-WSK w Mielcu zbudowano trzy prototypy M-2, z których jeden służył do badań wytrzymałościowych i był w tym celu przesłany do Zakładu Wytrzymałości Instytutu Lotnictwa w Warszawie, którym kierował inż. Tadeusz Chyliński, a dwa pozostałe do badań w locie.