Miąższości skał w obu strefach są duże, w południowej osiągają 6000 m, w północnej 5000 m. Wiek skał osadowych określono przy pomocy skamieniałości. Główna faza fałdowań miała miejsce w missisipie lub dewonie. Wiąże się je z orogenezą franklińską (synonimicznie orogenezą Wyspy Ellesmere'a) (ten sam autor podaje, że pasmo powstało podczas orogenez kaledońskiej i hercyńskiej).
W niektórych regionach utwory pasma przykryte są seriami skał młodszych - od pensylwanu po eocen. Ich miąższość na zachodzie dochodzi do 9000 m. W zależności od regionu są one niesfałdowane (Wyspa Księcia Patricka) lub silnie sfałdowane w orogenezie alpejskiej, po eocenie.
W paśmie innuickim występuje złoże rud magnetytu na Wyspie Axela Heiberga oraz rud cynkowo-ołowiowych na Little Cornwallis Island.
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Geologia Kanady Kategoria:Geologia Grenlandii Kategoria:Struktury geologiczne