Artyleria taka składała się z nielicznych dział największego kalibru do walki z silnie opancerzonymi okrętami (na krążownikach omawianych typów zgrupowane były na dziobie, dla celów pościgowych) oraz liczniejszych dział drugiego, mniejszego kalibru (190–203 mm), a ponadto z artylerii średniej (kalibru typowo 150 mm) i artylerii pomocniczej. Unikalną cechą „Sankt Georga” było wysoce różnorodne i nietypowo rozmieszczone uzbrojenie, z dwoma działami 238 mm (24 cm) w wieży na dziobie i jednym działem 190 mm w znacznie mniejszej wieży na rufie, dalszymi czterema działami 190 mm w kazamatach, nieliczną artylerią średnią w postaci czterech dział 150 mm w kazamatach oraz artylerią pomocniczą składającą się z nowo wprowadzonych dział 66 mm (7 cm) i dział 47 mm.
Stępkę pod budowę okrętu położono 11 marca 1901 roku w krytym doku Arsenału Morskiego () w Poli. Na etapie budowy oznaczony był jako „Panzerkreuzer E” (krążownik pancerny E) lub „Ersatz Radetzky” (dla zamiany fregaty SMS „Radetzky”). 8 grudnia 1903 roku wodowano kadłub (według starszych publikacji wodowano go 8 lutego 1903 roku). Niedługo wcześniej nadano mu nazwę „Sankt Georg”, wybraną przez cesarza Franciszka Józefa, pomimo sugestii nazwania okrętu od imienia członka dynastii panującej, tak jak wcześniejszych krążowników pancernych.