Od drugiego konkursu nowością regulaminu było to, że wprowadzono funkcję zastępcy przewodniczącego na okoliczność, gdyby przewodniczący zachorował lub z jakichś innych przyczyn nie mógł punktować uczestników i wydawać ostatecznego rozstrzygnięcia. Nazwiska jurorów trzech przedwojennych konkursów określiły skład jurorów spośród osób wywodzących się z: pianistów koncertujących, pianistów pedagogów oraz muzyków związanych z tradycją chopinowską i muzyką fortepianową.
W pierwszym powojennym konkursie (IV edycja) obowiązywała zasada, że jurorzy słuchali występów pianistów zza parawanu (zasłony) ustawionej w loży na piętrze. Przyjęto zasadę, że grający występują anonimowo, a jedynym identyfikatorem jest ich numer. Członkowie jury mieli absolutny zakaz kontaktowania się z pianistami i byli niejako izolowani od świata zewnętrznego. Wprowadzono funkcję męża zaufania (prof. Jerzy Lefeld) – łącznika pomiędzy pianistą a jury. Nowością w procesie kompletowania jury była zasada, że państwa, których kandydaci brali udział w konkursie, miały prawo wydelegować swoich członków do jury. Od V edycji przesłuchania są już w pełni jawne.