pierwszym znanym przykładem użycia pieniądza papierowego w Europie były monety tekturowe, sporządzone z okładek ksiąg parafialnych, tłoczone podczas oblężenia Lejdy przez wojska hiszpańskie w 1574 roku.
Niektóre z typów chińskiego pieniądza papierowego nie zostały zachowane w oryginale, a wiedza o ich przeznaczeniu i wyglądzie jest fragmentaryczna. Świadectwem ich istnienia są niekiedy metalowe płyty drukarskie, służące do drukowania pieniędzy i wzmianki w źródłach chińskich.
Wartość nominalną chińskich pieniędzy papierowych podawano w miedziakach wen (文) lub ich wielokrotności czyli wiązkach (zwanych najpierw: 貫 guan, później: 交 jiao; 1 wiązka = 1000 miedziaków 文 wen). Ich wartość realna była często o kilka procent niższa (a w niektórych okresach nawet kilkadziesiąt % niższa) od nominalnej.
Pieniądze lekkie w czasach dynastii Han Pierwowzorem chińskich pieniędzy papierowych były pieniądze lekkie, wykonane z pergaminu, wyrabianego z białych skórek jelenich, dekorowanych haftem i malunkami. Istniały już w czasach cesarza Wudi (zm. 87 p.n.e.) z dynastii Han. Ok. 120 roku p.n.e. cesarz pobierał od książąt i markizów 40 000 miedziaków opłaty w postaci depozytu za każdą skórkę jelenią o powierzchni jednej chińskiej stopy kwadratowej.