W lipcu 1922, pod naciskiem endeckiej prasy, Szkoła Mechaników Lotniczych (powstała przez przekształcenie poprzedniej placówki) zwolniła sprowadzonych do miasta Ukraińców. Najprawdopodobniej pozostali oni jednak w Bydgoszczy. Kolejna wzmianka o istnieniu w tym mieście niewielkiej społeczności ukraińskiej pochodzi z 1928, gdy delegat z Bydgoszczy wystąpił na II zjeździe ukraińskiej emigracji politycznej w Warszawie. We wrześniu 1930 Ukraiński Komitet Centralny rozpoczął działania na rzecz powołania swojego oddziału w Bydgoszczy. Jego prezesem został wybrany ppłk Fedor Rybałko–Rybałczenko, skierowany z Warszawy. Działalność oddziału była jednak zakrojona na niewielką skalę i prawdopodobnie ograniczała się do organizacji obchodów rocznic śmierć Symona Petlury oraz Iwana Mazepy. Społeczność ukraińska w Bydgoszczy i okolicach liczyła wówczas ponad 30 osób.
W latach 1935 i 1938 podejmowane były próby aktywizacji oddziału. Jeszcze w marcu 1939 na zebraniu sprawozdawczo–wyborczym planowany był zakup lokalu, jednak nie ma informacji, czy ostatecznie do tego doszło.