Wykładał politykę rolną w Wolnej Wszechnicy Polskiej.
Od 1 stycznia następnego roku pracował w Departamencie Ekonomicznym Ministerstwa Rolnictwa w randze dyrektora. Opracowywał plany polityki antykryzysowej dla rządu, a także wobec załamania na rynkach światowych był współinicjatorem powstania Bloku Rolnego eksporterów żywności Europy Środkowo-Wschodniej i Południowej. Jako prezes Stałego komitetu Studiów Ekonomicznych Państw Europy Środkowo-Wschodniej, członek czechosłowackiej Akademii Rolniczej, Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków i Towarzystwa Rolników z Wyższym Wykształceniem uczestniczył w licznych konferencjach międzynarodowych poświęconych zagadnieniom koordynowania polityki eksportowej, współpracy w zakresie ograniczania konkurencji i optymalizacji warunków eksportu. Ze względu na różnice zdań na temat polityki rolnej z urzędującym od października 1935 roku ministrem J. Poniatowskim odszedł z resortu rolnictwa i 20 sierpnia 1936 roku został powołany na stanowisko wiceministra w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W resorcie podjął prace nad zmianami umożliwiającymi akcelerację uprzemysłowienia państwa. Zainicjował powstanie Komisji Hutniczej i podejmował działania mające zaktywizować organizacje branżowe dla koordynacji działań przygotowujących do obrony kraju wobec zagrożenia wojną.