Rozpoczął pracę nad rozprawą habilitacyjną, w przygotowaniu której pomogły mu badania prowadzone za granicą, dzięki kilkukrotnym stypendiom rządu francuskiego (1987, 1993, 1995), stypendium konspiracyjnego Towarzystwa Popierania Nauk (1989) oraz dzięki wymianie naukowej z Uniwersytetem w Leuven (Belgia) (1992 i 1995). Habilitację uzyskał w 1997 r. na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, przedstawiając monografię „W stronę metafizyki. Nowe tendencje metafizyczne w filozofii francuskiej połowy XX wieku”, która została uhonorowana nagrodą Ministra. Od przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku stał się stałym uczestnikiem ogólnopolskiego, trwającego ponad trzydzieści lat seminarium, prowadzonego przez prof. Barbarę Skargę w IFiS PAN. W latach 1981-1984 sprawował funkcję sekretarza Komitetu Nauk Filozoficznych PAN, w latach 1993-1999 był wicedyrektorem Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, a w roku 1995 założył (wraz z prof. Iwoną Lorenc) i współkierował w tym Instytucie, do przejścia na emeryturę, Pracownią do Badań nad Filozofią Francuską. W 1998 r. objął funkcję kierownika Zakładu Historii Filozofii Nowożytnej w IF UW. W 2002 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego.