Sytuacja militarna Turcji na przełomie 1917 i 1918 roku. Planowanie rajdu Rewolucja lutowa i narastająca w Rosji anarchia spowodowały ustanie walk turecko-rosyjskich na froncie kaukaskim. Również od strony Persji, po wycofaniu się z tego kraju wojsk rosyjskich, nie spodziewano się większego zagrożenia. Dopiero w styczniu 1918 roku pojawiły się tam nieliczne wojska brytyjskie, ale ich głównym zadaniem stało się przeciwdziałanie narastającemu chaosowi wewnętrznemu i zablokowanie bolszewikom drogi na południe. Najtrudniejsza była sytuacja wojsk tureckich walczących z Brytyjczykami w Palestynie. Wypierani stopniowo, ustępowali pod naciskiem armii atakującej z Egiptu. 9 grudnia 1917 roku upadła Jerozolima. Straty tureckie osiągnęły 28 tysięcy żołnierzy.
Głównym akwenem działań morskich w regionie stało się Morze Egejskie, przez które prowadziły alianckie szlaki komunikacyjne. 2 grudnia 1917 roku wywiad turecki otrzymał wiadomości o planowanym transporcie dwóch dywizji brytyjskich z Salonik do Palestyny. Aby temu przeciwdziałać, dowodzący flotą osmańską niemiecki wiceadmirał zaproponował użycie dwóch swoich najnowocześniejszych krążowników: liniowego „Yavuz Sultan Selim” i lekkiego „Midilli”, do akcji na Morzu Egejskim.