W 1923 był wiceprezesem zarządu lwowskiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W 1935 wybrany na prezesa PTCh. Był kierownikiem I Instytutu Chemicznego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Członek przybrany Towarzystwa Naukowego we Lwowie, członek czynny Towarzystwa Naukowego w Warszawie, w latach 1912–1913 prezes Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika. W latach 1908–1914 redaktor „Kosmosu”.
Zajmował się głównie kinetyką reakcji chemicznych. Wraz z Ludwikiem Brunerem był autorem wielokrotnie wznawianych podręczników chemii nieorganicznej (przy współpracy Wiktora Kemuli) i organicznej (wydania powojenne w opracowaniu Bogusława Bobrańskiego).
Zmarł 5 marca 1935, a 7 marca odbył się jego pogrzeb. Pochowany w kaplicy w pobliżu majątku rodzinnego w Rakowicy (obecnie na terenie Białorusi).
Jego córka, Krystyna Różyska, była znaną polską architektką.
Odznaczenie Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1932) „za działalność naukową i pedagogiczną”.
Przypisy
Bibliografia Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, t. 11, str.