Doprowadziło to na krótko do usunięcia Psellosa ze dworu. Po śmierci Konstantyna Psellos powrócił na dwór. Państwem rządziła teraz wdowa po Konstantynie X, Eudoksja. Faktycznie rządził jednak Psellos do czasu, gdy Eudoksja poślubiła Romana IV Diogenesa (1068-1071), który został cesarzem. Jako zwolennik rządów wojskowych był niechętny Psellosowi. Roman podjął walkę z Turkami, którą później Psellos w Kronice pomniejsza. W 1071 roku doszło do największej klęski w historii Bizancjum czyli przegranej bitwy z Turkami Seldżuckimi pod Mantzikert. Cesarz Roman dostał się do niewoli. Psellos chcący odzyskać dawne znaczenie pragnął odebrać Romanowi tron. Gdy cesarz wracał z niewoli, Psellos wyniósł na tron swojego wychowanka Michała Dukasa (1072–1078). Psellos kazał pochwycić Romana i nakazał jego oślepienie. Do ślepego ekscesarza napisał ironiczny list, w którym gratulował Romanowi utraty oczu, twierdząc, że „Bóg uznał go za godnego lepszego światła”. Psellos został znowu na krótko pierwszym ministrem (ks. VII, Roman IV, p. 29). Michał uległ namowom dworzan i wysłał Psellosa do klasztoru. Być może uważał, że lepiej będzie trzymać go z dala od siebie. Psellos nie powrócił już na dwór cesarski. Widział jednak upadek swojego ucznia Michała VII, po wstąpieniu na tron Nicefora III (1078–1081).