Prognozę takiego przepływu wód jaskiniowych w tym rejonie postawili już w 1946 r. J. Majko i Z. Krupár. Pierwsze badania, polegające na barwieniu wody i wskazujące na połączenie jaskini Milada z Keczowskim Wywierzyskiem wykonano w 1958 r., a kolejne w 1985 r. Szeroko zakrojone badania słowacko-węgierskie z 2006 r. potwierdziły jednoznacznie hydrologiczne połączenie jaskiń Milada i Bezodná ľadnica z Keczowskim Wywierzyskiem, natomiast nie potwierdziły takiego połączenia z Keczowskim Wywierzyskiem II ani z położonymi już po węgierskiej stronie granicy jaskiniami Vass Imre i Náti-lyuk, ani też z węgierskimi źródłami Tohonya, Szabó-kút i Babot-kút. Warto zaznaczyć, że z powodu wykorzystywania wód z Keczowskiego Wywierzyska do celów komunalnych (ujęcie zasilające wsie Kečovo i Dlhá Ves) w miejsce powszechnie stosowanych w takich przypadkach substancji chemicznych (np. fluoresceina) użyto znacznika biologicznego w postaci specyficznych bakteriofagów oznaczonych jako H40/1 (rodzina Siphoviridae), izolowanych z wód Oceanu Atlantyckiego.