W 1928 r. przyjął zaproszenie baronów Kronenbergów i przeprowadził się wraz z żoną do Włocławka. We Włocławku w latach międzywojennych malował polichromie w katedrze i kościele franciszkańskim, portrety dostojników kościelnych, obrazy religijne, a także ulubione konie w stadninach i na poligonie 14 Pułku Piechoty. W czasie okupacji niemieckiej nie opuścił miasta, pracował fizycznie jako kamieniarz i malarz. Szkicował ważne wydarzenia, które później posłużyły mu do obrazów ilustrujących II wojnę światową.
W 1945 r. wziął udział w pierwszej po wojnie wystawie plastyki we Włocławku. Po kilkuletnim pobycie w Karpaczu, w 1950 roku wraz z rodziną powrócił do Włocławka. Od 1952 r. należał do Grupy Kujawskiej. W latach 50. i 60. malował liczne portrety, sceny rodzajowe, martwe natury. W ostatnim okresie twórczości skupił się przede wszystkim na obrazach batalistycznych – scenach z dawnej i najnowszej historii. Brał udział w wielu wystawach zbiorowych. Miał też wystawy indywidualne we Włocławku i w Warszawie.