W obliczu niemieckiej konkurencji, Etrich sam założył 28 lutego 1912 wytwórnię Etrich-Flieger-Werke w Liebau w Niemczech (obecnie Lubawka w Polsce), aby móc dostarczać samoloty dla lotnictwa niemieckiego, jednakże nie osiągnął sukcesu i zbudował tam jedynie 12–15 samolotów. W szczególności, nie otrzymywał zamówień lotnictwa niemieckiego, które dostawali inni uznani producenci, a jedynie dwa samoloty kupiło odrębne organizacyjnie lotnictwo BawariiP.M. Grosz, op.cit., s. 7–8..
thumb|Jeannin Stahltaube w muzeum z Berlinie (przekazany z Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie) W miarę rozwoju lotnictwa, zwłaszcza samolotów dwupłatowych, w latach 1913–1914 Taube stały się już przestarzałe, zwłaszcza że większość oferowanych samolotów nie odbiegała znacząco od pierwowzoru z 1909 roku. Nieco większemu rozwojowi podlegały samoloty produkowane przez wytwórnie Gotha, Rumpler i Jeannin, lecz ich osiągi również nie były znacząco lepszeP.M. Grosz, op.cit., s. 12–14.. Późniejsze wersje samolotów wprowadziły m.in. bardziej skuteczne klasyczne powierzchnie sterowe. Samoloty produkcji Jeannin, Deutsche Flugzeug-Werke (DFW) i Roland miały stalową konstrukcję kadłuba (tzw. Stahltaube – stalowy gołąb)P.M. Grosz, op.cit., s. 31..