Notari była zaangażowana w każdy etap tworzenia filmów dla Dora Film – od szkolenia aktorów, poprzez tworzenie scenariusza i reżyserię, aż po postprodukcję. Z firmą związana była także jej rodzina – mąż był kamerzystą, a syn Edoardo od dzieciństwa pojawiał się w jej filmach jako aktor. Jej filmy kręcone były zazwyczaj poza studiem, w plenerze; część z nich była ręcznie kolorowana. Były to filmy nieme, ale towarzyszyła im muzyka lub śpiew na żywo. Ich tematyka często skupiała się na losie kobiet, osób żyjących w nędzy i zaniedbaniu; jej filmy sprzeciwiały się polityce faszyzmu, a bohaterowie posługiwali się potocznym językiem ulicy.
Produkcje Dora Film były popularne również poza granicami Włoch – pokazywano je m.in. w Argentynie, Brazylii, a także Stanach Zjednoczonych (m.in. w Nowym Jorku, Pittsburgu i Baltimore). W USA ich dystrybucją zajmował się oddział lokalny firmy – Dora Film of America, mieszczący się w Nowym Jorku. Amerykańskimi odbiorcami twórczości Notari byli przede wszystkim włoscy imigranci. W latach 20. Dora Film przyjmowała od nich zlecenia na kręcenie specjalnych filmów dokumentalnych, ukazujących ich rodzinne okolice. W drugiej połowie lat 20.