Niemiecki atak na ZSRR latem 1941 podczas pierwszych tygodni ofensywy był gigantycznym sukcesem Niemców. W Zatoce Fińskiej oraz na Morzu Bałtyckim na minach zatonęło wiele radzieckich okrętów i okrętów podwodnych. Istnienie zagród minowych we własnej strefie operacyjnej, a także użycie przez Niemców nieznanych Sowietom z praktyki min magnetycznych i antenowych, były zaskoczeniem dla floty radzieckiej, która nie do końca była w stanie walczyć z zagrożeniem minowym. Flota radziecka ponosiła też straty od działań niemieckiego lotnictwa, kutrów torpedowych i okrętów podwodnych, spotykających się z niewielkim przeciwdziałaniem. Tracono w ten sposób zwłaszcza okręty podwodne, trałowce i niszczyciele. Grupa Armii Północ w ciągu kilku tygodni zajęła państwa bałtyckie i zmusiła Armię Czerwoną do odwrotu. Radziecka Flota Bałtycka była zmuszona do skupienia się w Tallinnie, ponieważ inne bazy w państwach bałtyckich zostały zajęte przez Niemców. Już 24-26 czerwca trzeba było ewakuować bazę w Libawie (pozostawiając tam niszczyciel i sześć okrętów podwodnych), następnie w Windawie i Rydze. 7 sierpnia wojska niemieckie dotarły do Zatoki Fińskiej koło miasta Kunda, 80 km na wschód od Tallinna, odcinając go od głównych sił Frontu Północno-Zachodniego.